Ρατσισμός...

Ρατσισμός

   Ο ρατσισμός είναι μια θεωρία η οποία ταξινομεί ιδιαίτερα κληρονομικά και εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά στις ανθρώπινες φυλές.

   Γενικά η λέξη ρατσισμός χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις πράξεις μιας ομάδας ανθρώπων ενα-ντίον μιας άλλης. Έτσι, οι ρατσιστές απορρίπτουν την διαφορετικότητα. Επίσης, οι φυλετικοί ρατσιστές θεωρούν μια συγκεκριμένη ομοιογενή ομάδα ανθρώπων ως ανώτερη π.χ. τους «λευκούς» ανώτερους από τους «μαύρους». Ο ρατσισμός θεωρείται παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος του ανθρώπου στην ισότητα στους τομείς της εργασίας, της πολιτικής, της οικονομίας και των άλλων παραγόντων της καθημερινότητας.

  

Βελονισμός

Βελονισμός

...στοιχηματίζω οτι όταν πάνε για απόνεύρωση,η μόνη βελόνα που θέλουν να δούν είναι μια ένεση νοβοκαϊνης---Cecil Adams

Ο Βελονισμός είναι μια παραδοσιακή Κινέζικη "ιατρική" τεχνική για να "ξεμπλοκάρεται" το Τσι (chi ή qi) με την διείσδυση βελόνων σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος ώστε να εξισοροπηθούν οι αντίθετες δυνάμεις του γιν και του γιάν (yin-yang).Το Τσι είναι μια ενέργεια που υποθετικά περιβάλει όλα τα πράγματα. Πιστεύεται οτι ρέει μέσα στο σώμα πάνω σε 14 οδούς που ονομάζονται μεσημβρινοί. Όταν το γιν και το γιάν βρίσκονται σε αρμονία τότε το τσι κυλάει ελεύθερα και το άτομο είναι υγιές. Όταν το άτομο είναι άρρωστο ή τραυματισμένο , υπάρχει μια παρακώλυση του τσι σε εναν από τους μεσημβρινούς. Η παραδοσιακή κινέζικη ιατρική έχει ταυτοποιήσει γύρω στα 500 σημεία που πρέπει να μπουν οι βελόνες, για να προκαλέσουν συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Ο Βελονισμός εξασκείται στην Κίνα για περισσότερα από 4000 χρόνια. Σήμερα οι βελόνες συστρέφονται, ζεσταίνονται ή ακόμα διεγείρονται με ασθενή ηλεκτρικά ρεύματα,υπέρηχους ή φως συγκεκριμένου μήκους κύματος. Όπως και να γίνεται πάντως, η ιατρική έρευνα ποτέ δεν θα μπορέσει να αποδείξει οτι το ξεμπλοκάρισμα του τσι μέσω βελονισμού ή άλλου τρόπου, είναι αποτελεσματική θεραπεία ενάντια σε ασθένειες. Το Τσι εξ ορισμού θεωρείται μη-ανιχνεύσιμο από τις μεθόδους της εμπειρικής επιστήμης.

Πηγή: scepdic.gr

Καθωσπρεπισμός

           Οι περισσότεροι άνθρωποι, προκειμένου να αποφύγουν την επικινδυνότητα της πρωτότυπης  στάσης και δράσης, τείνουν να ακολουθούν προδιαγεγραμμένα και ‘’ασφαλή’’ πρότυπα συμπεριφοράς. Λόγω του ότι αυτά έχουν δοκιμαστεί και εγκριθεί από τη κοινωνία στο παρελθόν, η εφαρμογή τους στο τώρα υποτίθεται ότι προστατεύει το άτομο απ΄τη κριτική του κοινωνικού περιβάλλοντος, προφυλάσσοντας το απ’την έκθεση στη κακόβουλη γνώμη των τρίτων.

           Μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννιούνται τα κοινωνικά στερεότυπα, ο άκριτος κομφορμισμός  και η ανελαστική συλλογική συνείδηση. Το κοινωνικό πλαίσιο επιφυλάσσει για τον καθένα έναν ρόλο και μια ‘’ηθική αποστολή’’. Ο αγώνας του ατόμου να ανταποκριθεί σ’αυτή την απαίτηση συχνά παράγει ισχυρή ψυχική πίεση και δυσλειτουργικές συμπεριφορές που αποτυγχάνουν το σκοπό να κερδίσουν αποδοχή και ενθάρρυνση από τους άλλους, ανατροφοδοτώντας το φαύλο κύκλο της κοινωνικής δυσπροσαρμοστικότητας.

      

Ιμπρεσιονισμός & Έλληνες ζωγράφοι

Ιμπρεσιονισμός & Έλληνες ζωγράφοι. Ελληνική ζωγραφική: έλληνες ζωγράφοι & επίδραση του ιμπρεσιονισμού

"Είναι ιμπρεσιονιστές γιατί δεν αποδίδουν ένα τοπίο, αλλά την αίσθηση που δημιουργείται από το τοπίο...Έτσι, ξεφεύγουν από την πραγματικότητα και μπαίνουν στο βασίλειο του ιδεαλισμού" Jules-Antoine Castagnary

Ο ιμπρεσιονισμός αποτελεί μια νέα καλλιτεχνική άποψη που βασίζεται στην απεικόνιση της εντύπωσης (impression), της αίσθησης που δημιουργείται από τα θέματα μέσα από το χρώμα και το φως, και όχι στην αναπαράσταση της πραγματικότητας. Ο ιμπρεσιονισμός δημιουργήθηκε το 1862 περίπου από την ανάγκη των νέων ζωγράφων να απελευθερωθούν από τον αυστηρό ακαδημαϊσμό που διδάσκονταν στη σχολή καλών τεχνών και να αναζητήσουν νέες εικαστικές λύσεις.

Παγανισμός

Τι είναι ο παγανισμός

Ο όρος παγανισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη pagani που σημαίνει χωρικοί. Η ονομασία αυτή δόθηκε τα πρωτοβυζαντινά χρόνια στους εναπομείναντες ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης που αντιδρούσαν στο ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας και έμειναν προσηλωμένοι λόγω αμάθειας και τυφλού φανατισμού, στις πρωτόγονες ειδωλολατρικές πίστεις του παρελθόντος. Η προσηγορία «παγανιστής» την εποχή αυτή ήταν σκωπτική και ύβρις.

Ας σημειωθεί πως λείψανα τις αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας συναντάμε ως τον ζ’ αιώνα στα νησιά της Ιταλίας και ως τον θ’ περίπου αιώνα στις απομονωμένες περιοχές της Μάνης της Πελοποννήσου (Βλ. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Φοίνιξ, τομ. ΙΘ’, σελ. 318)

Ο παγανισμός είναι ουσιαστικά ειδωλολατρία. Τόσο η αρχαιοελληνική θρησκεία, όσο και οι θρησκείες των άλλων προχριστιανικών λαών ήταν σαφώς ειδωλολατρικές. Η έννοια του θείου σε αυτές συγκρινόμενη με την σύγχρονη μονοθεϊστική αντίληψη, έχει όλα τα γνωρίσματα της ειδωλολατρίας. Η λατρεία άψυχων αντικειμένων και φανταστικών θείων οντοτήτων είναι καθαρή ειδωλολατρία.

Εγωισμός...

Δημοσίευση στο ReikiCenter - Forum
Εγωισμός
Πολλοί μπερδεύουν τον εγωισμό, με την κατάλυση των ορίων.

Το εγώ μας είναι συνυφασμένο με τον χαρακτήρα μας, με την προσωπικότητα δηλαδή.

Η αυτογνωσία μας δίνει τις εσωτερικές διαδρομές, για να βρούμε αληθινά τον εαυτό μας.
Μέσα σ' αυτές τις διαδρομές, το εγώ είναι που προχωράει και ανακαλύπτει, όσα δεν ξέρει…

Για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, το εγώ μας, στην αρχή πρέπει να αποδεχτούμε ότι το έχουμε. Πρέπει να αναγνωρίσουμε τις συμπεριφορές μας και τις αιτίες τους, και να διαπιστώσουμε ότι τελικά το εγώ μας είναι και λίγο «βλάκας»…

Και ενώ «εγωισμός» σημαίνει «αγαπώ τον εαυτό μου και δρω υπέρ αυτού», τελικά αναγνωρίζουμε ότι οι δράσεις μας καμία σχέση δεν έχουν με την αγάπη του εαυτού.

Αναγνωρίζουμε ότι τελικά δεν δρούμε σαν άνθρωποι, αλλά αντιδρούμε με το ένστικτο, χωρίς να έχουμε ανακαλύψει τις αληθινές μας ανάγκες και αξίες.
Δανειζόμαστε τις αξίες των «άλλων» και οτιδήποτε μας απομακρύνει από τις «δανεικές» συμπεριφορές, το θεωρούμε «εγωισμό»…των άλλων φυσικά.

Έχουμε «χτίσει» τον εαυτό μας σε ένα οικοδόμημα κοινωνικών και θρησκευτικών αξιών και δεν μπορούμε μέσα σ' αυτό το οικοδόμημα να ανακαλύψουμε τον «χώρο» του πνεύματος που είναι η άλλη μας φύση.

Οι συμπεριφορές μας είναι «πανομοιότυπες», απλά διαφέρει ο τρόπος εκδήλωσής τους, που βασίζεται στα ατομικά βιώματα.

Άλλος εκδηλώνει εγωισμό, με το να προσπαθεί να επιβληθεί…
΄Άλλος εκδηλώνει εγωισμό, με το να εγείρει την λύπηση
Και στις δύο περιπτώσεις, το κύριο κίνητρο είναι να προκαλέσει το ενδιαφέρον, την αναγνώριση.
Μα και στις δύο περιπτώσεις, δεν είναι ο εαυτός του!!!
Και επειδή η δεύτερη φύση μας, όσο βαθιά κι αν είναι κρυμμένη, αυτό το αναγνωρίζει, δρα προς την κατεύθυνση να μας το «θυμίσέι»…

Έτσι αρρωσταίνουμε, γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά επειδή δεν μπορούμε να «βουτήξουμε» στο βάθος και να αναγνωρίσουμε την δεύτερη φύση μας, θεωρούμε ότι οι άλλοι μας κάνουν και νιώθουμε άσχημα…οι άλλοι είναι εγωιστές…οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν.
Έχουμε «ανάγκη» τους άλλους για να επιβεβαιωθούμε στην υλική μας πραγματικότητα. Να μας ακολουθούν, να μας παραδέχονται, να μας αγαπάνε. Και οτιδήποτε δεν γίνεται από αυτά, μας θυμώνει…
Δεν εκφράζουμε τα συναισθήματά μας προς εμάς, γιατί κι αυτά τα θεωρούμε εγωισμό. Εγωισμός είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας…Αλτρουισμός είναι να αγαπάμε τους άλλους, μέσα από τον «χτισμένό» χώρο του εαυτού μας. ΄Όμως γίνεται?
Ο θυμός χαλάει το στομάχι μας. Η έλλειψη αγάπης κλείνει την καρδιά μας. Η ανάγκη αναγνώρισης φέρνει κολικούς και διάρροιες. Ο φόβος της μοναξιάς φέρνει ιλίγγους.
Και όλα αυτά στο όνομα του εγωισμού…

Αλτρουισμός

Παροιμίες για τον Αλτρουισμό, την Αυταπάρνηση, την Αυτοθυσία

        Ελληνικές παροιμίες

• Αντάμα πάμε, Δέσποτα, και πάμε όπου ορίζεις
• Άσπαστα τ’ αυγά δεν πάνε στο τηγάνι
• Γάμος χωρίς σφαχτά δεν γίνεται
• Όταν διψάει η αυλή σου, μη χύνεις έξω το νερό
• Πέντε αν δεν χάσεις, δέκα θα κερδίσεις
• Του έδωσα το αίμα της καρδιάς μου

Αυτισμός

Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές

Γίνεται σήμερα πλατειά αποδεκτό ότι οι διαταραχές που περιλαμβάνονται στο φάσμα του Αυτισμού ("Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές") στα διεθνή τρέχοντα συστήματα ταξινόμησης είναι νευροψυχιατρικές καταστάσεις που εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία έκφρασης και που προκύπτουν από πολυπαραγοντικές αναπτυξιακές δυσλειτουργίας του κεντρικού νευρικού συστήματος.

Οι διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές είναι συχνότερες στον παιδικό πληθυσμό από ορισμένες ευρύτερα γνωστές διαταραχές όπως ο διαβήτης ή το σύνδρομο Down. Mπορούν να διαγνωστούν από την ηλικία των 3 ετών, και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και από την ηλικία των 18 μηνών. Η εμφάνιση οποιουδήποτε συμπτώματος των αναπτυξιακών διαταραχών αποτελεί λόγο αξιολόγησης του παιδιού από ειδικευμένο επαγγελματία στις αναπτυξιακές διαταραχές.

Ναρκισσισμός-Φετιχισμός-Μαζοχισμός

Ναρκισσιμός:

Όρος που χρησιμοποιείται από τη φροϋδική ψυχαναλυτική σχολή για να χαρακτηρίσει την παθολογική αγάπη (έρωτα) του ατόμου προς το σώμα του και κατ' επέκταση προς τον εαυτό του. Είναι δηλ. αυτοθαυμασμός, υπερβολική αυτοεκτίμηση, αρρωστημένη προσοχή, για να μην πάθει βλάβη το ψυχοσωματικό "εγώ".

Φετιχισμός

Η πίστη ότι ορισμένα αντικείμενα, τα φετίχ, διαθέτουν μαγική δύναμη, που είναι δυνατό με επίκληση να κινητοποιηθεί για την ικανοποίηση ανθρώπινων επιθυμιών.

Ο όρος παράγεται από το λατινικό factitius, από το οποίο προέρχεται η πορτογαλική λέξη feiticο (=μαγικό). Με αυτήν οι πρώτοι αποικιστές της δυτικής Αφρικής χαρακτήρισαν τα φυλαχτά και τα διάφορα ιερά αντικείμενα, που χρησιμοποιούσαν στη λατρεία τους οι ιθαγενείς. Πρώτος ο Σάρλ ντε

Φεμινισμός

Ιδεολογικό κίνημα που υποστηρίζει τη χειραφέτηση της γυναίκας και την εξίσωσή της με τον άντρα σ' όλα τα πεδία της πολιτικοοικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Τάσεις για τη χειραφέτηση της γυναίκας σημειώθηκαν σε διάφορες εποχές και χώρες. Στους αρχαίους πολιτισμούς υπήρξαν περιπτώσεις ανάδειξης της γυναίκας σε κοινωνική θέση ανώτερη από τον άντρα. Κανόνας, όμως, της πατριαρχικής κοινωνίας ήταν ότι η γυναίκα είναι κατώτερη και υπάγεται στην εξουσία του άντρα. Η άποψη αυτή επικρατούσε και σ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι τα τέλη του 18ου αι. Έτσι οι γυναικείες διεκδικήσεις περιορίζονταν στην επιδίωξη μιας ηθικής και πνευματικής ισότητας.

 Ο φεμινισμός με τη σημερινή του έννοια είναι απότοκος των ιδεών, που καλλιέργησαν αρχικά οι φιλόσοφοι του 18ου αι. (Βολτέρος, Ρουσό, Μοντεσκιέ) και στη συνέχεια ανέπτυξαν οι μεταγενέστεροι κοινωνιολόγοι.