Η αστείρευτη δροσιά σου

 

Ήρθες και έφερες το φως, έσβησες τα σκοτάδια, έφερες την άνοιξη, τα χρώματα και άνοιξες πηγάδια, πηγάδια με γάργαρο νερό, με την αστείρευτη δροσιά σου,

Ρώτησα την αλήθεια...

 Ρώτησα την αλήθεια

 

Ρώτησα τον άνεμο που πνέει απαλά,

τα μάγουλα χαϊδεύει και γνέφει στα κλεφτά,

πώς μπορεί κοντά μου να σε φέρει;

μα φύσηξε ασθμαίνοντας, προς άλλη γειτονιά...

Ρώτησα τον ήλιο που ρίχνει στα μαλλιά,

τις χρυσαφιές ακτίνες του και λάμπει η ματιά,

Να μπορείς...

 Να μπορείς...

 

Να μπορείς να αγαπάς όσο η θάλασσα συνεχίζει να είναι γαλάζια

Να μπορείς να συναντάς την ευτυχία σε απλά πράγματα

Να μπορείς να τερματίζεις τον αγώνα σου, καταλαμβάνοντας έστω και την τελευταία θέση.

Να μπορείς να χαίρεσαι την κάθε στιγμή. Είναι ο χρόνος που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ πίσω, παρά μόνο στις ανεξίτηλες αναμνήσεις σου.

Να μπορείς να πεις “Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω” εκεί που πρέπει, κι ας μοιάζει με απειλή

Να έρχεσαι

 Να έρχεσαι...

 

Να έρχεσαι τις ώρες που λυγάς

σαν το κλαδί του δέντρου

Να έρχεσαι στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

όταν οι ώρες είν’ πολλές που κουβαλάς στην πλάτη

 

Να έρχεσαι όταν τα μάτια σου είν’ κλειστά

στου παραμυθιού την άκρη

 

Όταν η Άνοιξη ζητά, τη μυρωδιά, το δάκρυ

 

Σαν ανοίγουν οι ουρανοί κι ο ουρανός θυμώνει

 Όλα επάνω σου το μαρτυρούν

 

Έκλεισα τα μάτια κι ονειρεύτηκα

τα μάτια σου, τα χείλη, τα μαλλιά

κι όλο σου το είναι γεύτηκα,

ένιωσα όλβιος και ανεμελιά

 

Βρέθηκα σ’ έναν κόσμο μαγικό

ανάμεσα σε γη και ουρανό

Μην ξαναρθείς ποτέ ποτέ

Μην ξαναρθείς ποτέ ποτέ

 

Της Άνοιξης ήσουν μικρό μπουμπούκι
θερμού καλοκαιριού τραγούδι
τριαντάφυλλο με ρόδο και μετάξι
και όμορφη πολύ ως αγγελούδι

Μου χάρισες πνοή και οξυγόνο
λατρεία, πόθο, πάθος  και στοργή,
μα όλα αυτά τα γκρέμισες μέσα σε μια στιγμή
με πλήγωσες, με πλήγωσες, με πλήγωσες πολύ

Μην ξαναρθείς ποτέ ποτέ
ούτε στα όνειρά μου
και φύγε φύγε μακριά

Μία και μοναδική

Μία και μοναδική

Ρώτησα πρωί την ‘Ανοιξη, ποιο είναι το λουλούδι

που τόσο όμορφα μοσχοβολά, η πόρτα σαν ανοίγει;

Απέφυγε η Άνοιξη, άμεσα να απαντήσει

μου είπε με δροσερή φωνή, πουλί θα στο λαλήσει.

Ρώτησα τον γαλάζιο ουρανό, ποιο είναι το αγγελούδι

με την κελαρυστή φωνή, και το γλυκό τραγούδι;

Απέφυγε κι αυτός, αμέσως να απαντήσει

θα μάθεις σύντομα θα δεις, πουλί θα στο λαλήσει

Ρώτησα τον ήλιο τον καυτό, κοντά στο μεσημέρι

ποιο είναι το αστέρι που φεγγοβολά η πόρτα σαν ανοίγει;

ούτως κι αυτός μου απάντησε, λύνοντας την απορία

μα μου είπε με ζεστή φωνή, θα σου μιλήσει η ιστορία.

Ρώτησα το άστρο εκεί ψηλά, ποια είναι αυτή γυναίκα

που πότισε με χρώματα τη γη, κι ολάκερη την πλάση;

Μα χαμογέλασε κρυφά, και μου είπε με την καρδιά του

θα μάθεις σύντομα θα δεις, και πέταξε απ’ τη χαρά του.  

Ρώτησα λίγο πριν νυχτώσει, πουλί που κελαηδούσε

αυθόρμητα αυτό με απάντησε, τις λέξεις δε μετρούσε:

Είναι η αγάπη, η στοργή,

το πάθος η φροντίδα,

όλου του κόσμου τα καλά,

μοναδική μαγεία.

Χαμόγελο θα σου χαρίζει

για όσο περπατά στη γη

τη λάμψη μες τα μάτια της

θα βλέπεις κάθε αυγή

Μονάχα τη λατρεία της

θα θέλει να σου προσφέρει

γιατί είναι μία και μοναδική

αυτή που σ’ έχει φέρει.

Αυτή που σ’ έχει φέρει στη ζωή

και πάντα θα σε λατρεύει

έχει όνομα γλυκό,

τα πάντα να γιατρεύει

Μανούλα, μάνα και μαμά

πλέον θα την αποκαλείς

κι αυτή θα λιώνει στο άκουσμα

της δική σου της φωνής.

Να το θυμάσαι ενδελεχώς, η αγάπη που σου τρέφει

θα σε ακολουθεί παντοτινά, ποτέ δε θα στερέψει

το χαμόγελο που σου χάριζε, η μαμά σου κάθε ώρα

χαρά να γίνει, συντροφιά, στα δύσκολα, στην μπόρα.

Στην καινούρια μου συνάδελφο Βασιλική που πρόσφατα έγινε μανούλα…

Χαμόγελο κι ελπίδα

Χαμόγελο κι ελπίδα

Ένα ταξίδι μακρινό, μα πόσο ωραίο μοιάζει

όνειρο στέκει ζωντανό, ανεκτίμητης αξίας,

το βιώνω πλέον καθημερινά, το νιώθω στο κορμί μου

ακούω την καρδούλα του, να χτυπάει με τη δική μου

Να που ήρθε κι η δική μου η σειρά, να νιώσω τη μαγεία,

στο αίμα μου και στην καρδιά, βαθιά μες την ψυχή μου,

χάρη σε σένα μάτια μου, σπλάχνο και ύπαρξή μου

να μου θυμίζεις πια συχνά, πως είσαι εδώ μαζί μου

Δε βλέπω την ώρα τώρα πια, να νιώσω την αγάπη,

την μητρική αυτή στοργή, για σένανε αγγελούδι

                        να ακούσω το πρώτο σου γλυκό, κλάμα να πλημμυρίζει

να’ ρθω να σε πάρω αγκαλιά, να σε παρηγορήσω

Να σου τραγουδώ γλυκά-γλυκά, και να σε νανουρίσω

                        και σα ξυπνήσεις όμορφο, μικρό μου πλασματάκι

ένα γλυκό χαμόγελο να στείλεις στη μανούλα

μαζί μου να το πάρω στοργικά, για να με συντροφεύει

σε κάθε βήμα εφεξής και να με γαληνεύει.

Το πάθος μου για σε μικρό, με έχει κυριεύσει

αδύνατον να συγκρατηθώ, αφού αυτό μ’ αρέσει

καμιά μητέρα πάνω στη γη, δεν δύναται να νικήσει

μια κι είναι αγνό κι όμορφο, ανεξήγητο στη φύση.

Έλα, άλλο μην αργείς και δως μου τη φωτιά σου

ολόκληρη να πυρποληθώ, να σβήσω στην αγκαλιά σου

μαζί σου μωράκι μου να βρω, την ύψιστη γαλήνη

μες στη ζωή να πορευτώ, ματάκια μου, ας γίνει.

Ας γίνει η ευχή μου δύναμη, φωτιά που θα φουντώσει,

κι η Μεγαλόχαρη η Παναγιά, σύντομα να μας ενώσει

                        να σε αγγίξω τρυφερά, με πάθος, με φροντίδα

κι εσύ να φέρεις αγάπη και στοργή, χαμόγελο κι ελπίδα.

                                                Στη συνάδελφό μου Μάγδα    

Ραγισμένη καρδιά

Ραγισμένη καρδιά

Ο δρόμος ατελείωτος

αργεί να ξημερώσει

ο πόνος μου ανείπωτος

δε λέει να μαλακώσει

Η άσφαλτος σβήνει πίσω μου

καθώς κυλάει τ’ αμάξι

ανάκατες οι σκέψεις μου

σα δίνες της θαλάσσης

Μια στιγμή ήταν αρκετή

τα πάντα να γκρεμίσουν

να γίνουν στάχτη όλα καυτή

τα δάκρυα να κυλήσουν

Μια γερή φιλία γκρεμίστηκε

από μια απερισκεψία

μέσα σε λιγοστές στιγμές

θάνατος η τιμωρία

Χορτάσαμε τρώγοντας μαζί

ψωμί γλυκό κι αλάτι

στης γειτονιάς το μαγαζί

πριν γίνει ακόμα κι αυτό, μαζί τ’ άλλα στάχτη

Μακάρι να ‘χα τη δύναμη

ζωή να ξαναδώσω

στο όνομα της φιλίας που ζήσαμε

με φωτιά να τη φουντώσω

Όμως στο ψωμί που τρώω ορκίζομαι

ας χάσω και το αμάξι

το θάνατο θα διώξω μακριά

να ξανανιώσω μαζί σου τη ζωή, σαν αέρινο μετάξι.

                                                                              Αφιερωμένο στη νέα μου φίλη τη Φίλη
                                                                 

Συνέντευξη από το Θεό

  Είδα όνειρο ότι πήρα συνέντευξη από το Θεό.

«Θες, λοιπόν, να σου δώσω συνέντευξη;» ρώτησε ο Θεός.

«Αν σας περισσεύει χρόνος», απάντησα.

Ο Θεός χαμογέλασε: «Έχω μια μέρα και μια αιωνιότητα.

Τι ερωτήσεις σκέφτεσαι να μου κάνεις;»

«Τι είναι αυτό που σας εκπλήσσει περισσότερο στους ανθρώπους;»

Και ο Θεός απάντησε:

• Ότι με το να αγχώνονται για το μέλλον τους, λησμονούν το παρόν τους,

Το τελευταίο αντίο

Το τελευταίο αντίο

Ήρθες επάνω εις στη γη

μονάχα για να φέρεις

με φως αγάπη και ψυχή

στον κόσμο να προσφέρεις

Έχτισες όνειρα παιδιών

μυστρί και πηλοφόρι

όμορφα σπίτια των καιρών

κόντρα στο ξεροβόρι} δις

Refrain

Μέθη Ανατολής

                    Μέθη Ανατολής

Αγάπη γεμάτη όνειρα, λουλούδια φορεμένα,

τα μάτια σου στα μάτια μου, με Άνοιξη ανθισμένα,

φιλί γλυκό στα χείλη μου, φλόγα η ματιά σου

με λάμψεις καλοκαιρινές, γεμίζει η καρδιά σου.

Ελπίδες ανείπωτες, γλυκές, τον ερχομό προσμένουν, 

φτερά ανίκητα, μεστά, σε ανέμους ταξιδεύουν,

υπέροχες, ανέμελες, αγάπες καρδιοχτύπια,

για να μου φέρουνε ξανά, το νέκταρ που δεν ήπια.

Χρόνια ολόκληρα πιστή, στο πρόσταγμα της νιότης

να ξημερώσει νοσταλγώ, να νιώσω ως ο πότης,

το φως που έρχεται στη γη, μέσα μου να μείνει,

να απολαύσω την Ανατολή, μεθύσι μου να γίνει.

Το τείχος διαλύθηκε μπροστά, κι ας ήταν και μεγάλο,

το πέρασα, το γκρέμισα , χωρίς να υπερβάλλω,

με αυτή τη δύναμη που μου’ δωσες, με μιας το ΄χω γκρεμίσει,

με του Αίολου το θυμό, η πόρτα πια έχει ανοίξει.

Με όπλισες με υπομονή, με δύναμη με θάρρος,

για να αντέξω στον καιρό, και το δικό σου βάρος,

μα ήτανε πανεύκολο, τον πόνο μου να σβήνω,

όταν στα χείλη σου απαλά, και τα δικά μου αφήνω.

Και να που φτάσουμε ως εδώ, με εμέ να αναρωτιέμαι,

χωρίς τα νεύρα, τις φωνές, και εγώ να μην κρατιέμαι,

να μην αφήσω μια στιγμή, αδίκως να πάει χαμένη

να σε γευτώ, να σε χαρώ, στο είναι σου χωμένη.

Από πού πηγάζει αυτό, το πάθος σου, το κάλλος

τον όρκο που μας ένωσε, δεν θα τον σπάσει άλλος

μονάχα ο Ύψιστος μπορεί, αυτά να τα διαλύσει,

τα όνειρά μας μονομιάς, και χώρια μας αφήσει.

Κελάρυσαν τα χείλη μας, το πάθος κι η ελπίδα

ξεφάντωσε η Ανατολή, ανάμεσα απ’ τα φύλλα

σχόλασαν πλέον, ο θυμός, τα νεύρα και η αγωνία

ξεχείλισαν η αγάπη, η υπομονή, νικήτρια η Ο-Μ-Ο-Φ-Ω-Ν-Ι-Α

Δημιουργήθηκε από τον Ράντογλου Δημήτρη την 21/05/2015

Πρώτη ανάρτηση 21/05/2015 22:45

Αφιερωμένο στην Κατερίνα

Λουλούδι πεταμένο

               Λουλούδι πεταμένο

Αγάπη δίχως όνειρο, λουλούδι πεταμένο,

τα μάτια σου στα μάτια μου, αδίκως το προσμένω,

φιλί πικρό στα χείλη μου, άγρια η ματιά σου

με ματωμένα δάκρυα γεμίζει η καρδιά σου.

Ελπίδες δίχως ερχομό, σε αβύσσους ταξιδεύουν,

φτερά σπασμένα σκορπιστά, στον άνεμο οδεύουν,

αλλοτινές ανέμελες, αγάπες καρδιοχτύπια,

μπρούτζινα πατώματα, αλλόκοτα τερτίπια.

Χρόνια ολόκληρα πιστή, στο πρόσταγμα της νιότης

να ξημερώσει νοσταλγώ, να νιώσω ως ο πότης,

το φως που έρχεται στη γη, μέσα μου να μείνει,

να απολαύσω Ανατολή, μεθύσι μου να γίνει.

Νοτίζεται με αίμα όλη η γη, το χώμα που πατάω,

σα με αγωνία  αναζητώ αυτόν που αγαπάω,

να βρω λιγάκι ζεστασιά, τα όμορφα τα χρόνια,

τη παιδική νεότητα,  χωρίς βροχές και χιόνια.

Τείχος μπροστά μου ορθώνεται, απόκρημνο, μεγάλο,

να το περάσω δεν μπορώ, χωρίς να υπερβάλλω,

μακάρι να είχα δύναμη, με μιας να το γκρεμίσω,

με του Αίολου το θυμό, το δρόμο να διανοίξω.

Οπλίστηκα με υπομονή, με δύναμη με θάρρος,

για να αντέξω τον καημό, το αλόγιστό σου βάρος,

μα στάθηκε αδύνατο, τον πόνο μου να σβήσω,

αφού τα χείλη σου άλλο πια, δεν πρόκειται να αγγίξω.

Γιατί να φτάσουμε ως εδώ, συνέχεια αναρωτιέμαι

και από τα νεύρα ενδεχελώς, στον τοίχο να χτυπιέμαι;

Πώς άφησες και έφυγαν, τα όνειρα από τα χέρια

και οπλίστηκαν οι παλάμες σου με κοφτερά μαχαίρια;

Πού πήγε αυτό το πάθος σου, ο έρωτας ο μέγας

που μου ΄ταζες ολημερίς, πως δε θα υπάρξει πέρας;

Σκόνη, αέρας στον ουρανό, σκορπίστηκαν μαζί σου

τα όνειρα μου μονομιάς, στη φευγαλέα φυγή σου.

Βουβάθηκαν τα χείλη, το πάθος κι η ελπίδα

κρύφτηκε η Ανατολή, στης πονηριάς τα φύλλα

τη θέση τους πήραν ο θυμός, τα νεύρα και η αγωνία

στεγνές η αγάπη, η υπομονή, νικήτρια η δ-ι-α-φ-ω-ν-ί-α…

Δημιουργήθηκε από τον Ράντογλου Δημήτρη την 19/05/2015

Πρώτη δημοσίευση 21/05/2015

Αφιερωμένο στην Κατερίνα

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΘΥΕΛΛΑ FILOTA F.C. (στίχοι)

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΘΥΕΛΛΑ FILOTA F.C.

Γεννήθηκες με μια πνοή

του ανέμου κόρη αθάνατη,

και είσαι μέσα μας βαθιά  

μάς γέμισες τα σωθικά

ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΟΡΜΗ

ΣΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΝ ΤΡΑΝΗ

ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΙΑ ΦΩΝΗ (ΔΙΣ)-ΔΙΣ

ΘΥ- ΘΥ –ΘΥ Ε –ΛΛΑ ΘΥΕΛΛΑ ΦΙΛΩΤΑ

Ομάδα μια μοναδική